Szkolenie pracownik gospodarczy

Wędlinami nazywa się rozmaite wyroby mięsne powstałe z materiału rozdrobnionego, z zmiany wędzonki to mięsne przetwory stworzone z konkretnego kawałka peklowanego mięsa. Peklowanie to jednak proces technologiczny, który polega na oddziaływaniu solanki lub mieszanki peklującej na mięso. Efektem omawianego procesu jest zarejestrowanie barwy oraz wytworzenie charakterystycznego mięsnego zapachu oraz smaku. Hurtownie wędlin dzięki peklowaniu dokonują przedłużenia trwałości swoich produktów poprzez zahamowanie wzrostu bakterii chorobotwórczych i gnilnych. Dzięki temu konsumenci mogą dłużej bawić się smakiem ulubionych przetworów mięsnych bez obawy, że mimo przechowywania w lodówce przedwcześnie się zepsują.

Drinku spośród najzwyklejszych przetworów mięsnych oferowanych przez hurtownie wędlin jest stara szynka, najczęściej pochodzenia wieprzowego. Szynka pozyskiwana jest z tylnej tuszy świni lub dzika, stanowi wyrób garmażeryjny oferowany jako produkt schłodzony bądź mrożony z kością albo bez. Prawidłowa barwa mięśni w szynce powinna zawierać się w dziale między jasnoróżowej po czerwoną, i tłuszcz potrafi być zabarwiony na biało, z odcieniem śmietankowym lub różowawym. Innym w organizacje najbardziej charakterystycznym wśród polskich konsumentów rodzajem wędliny jest poszukiwana na pełnym świecie kiełbasa. Otóż klasyczna kiełbasa więc nic dziwnego niż solone, zmielone mięso wieprzowe z dodatkiem przypraw oraz włożone do osłonki celulozowej lub jelita.

Specyficzne warunki klimatyczne w polskim regionie doprowadziły do tego, że w Polsce kiełbasę utrwalano poprzez wędzenie zamiast przez naturalny proces suszenia, kiedy w krajach śródziemnomorskich o mniejszej wilgotności powietrza. Niekiedy hurtownie wędlin mianem kiełbasy określały wyrób wędliniarsko-garmażeryjny otaczający nie tylko mięso wieprzowe, ale także duże domieszki mięsa innych zwierząt rzeźnych (np. wołowiny, koniny, jagnięciny, drobiu, królika, nutrii bądź osła). Powodem takich działalności były względy ekonomiczne, albowiem wieprzowina uchodziła za kosztowny surowiec, zatem jej brak uzupełniano różnymi sposobami mięs. W ten droga utrwalił żywy do ostatniej chwili stereotyp głoszący, iż salami dostarczane jest z oślego mięsa, frankfurterki przygotowuje się z nutrii, kabanos z koniny, zaś parówki zawierają mięso drobiowe.